Supermarkt Drama…

Supermarkt Drama…Ik denk dat als ik dit schrijf alle mama’s toch wel weten welk drama ik dan bedoel…. Juist, het rood aangelopen peuter/duiveltje die de boel bij elkaar gilt omdat hij dat stuk chocolade niet mag, en je weet dat hij het niet lust…

Ik had dus zo’n moment van de week! Al 2 weken was Brooklyn opstandig en dwars. Zó dwars dat ik nu zelfs een andere kapper aan het zoeken ben, niet omdat zij niet geweldig is hoor, maar omdat hij een reïncarnatie van de duivel wordt zodra we maar een stap in hun zaak zetten… Ik heb daarom samen met haar besloten dat ik een kinderkapper ga zoeken met de hoop dat een andere omgeving het gedrag van Brooklyn doet veranderen. Maar goed, het waren 2 weken waarvan je engelengeduld op de proef wordt genomen…

Ik probeerde met alle moeite mijn dagelijkse dingen voor elkaar te krijgen en bedacht me verschillende strategieën hoe ik zonder enige problemen deze week door zou kunnen komen. Een fles wijn achterover gooien voor het slapen gaan? Of toch gewoon vroeg naar bed gaan en hopen dat het morgen beter zal zijn?

Ik had een drukke week en ook mijn vrije dagen waren volgepland. Ik moest nog even gezellig theedrinken met een vriendin en boodschappen doen en wat dingen van het huishouden afwerken. Ik had me dus voorgenomen om vroeg op te gaan zodat ik met rust naar de supermarkt kon in de ochtend om vervolgens mijn vriendin op te halen om thee te drinken.

Zogezegd zo gedaan op mijn vrije dag ben ik vroeg op gestaan en ben door mijn huis heen gegaan. Stof gezogen, gedweild, opgeruimd en aangekleed. Nu Brooklyn nog. Het is dan alsof je in een kooi staat en je wil een kip vangen…. Bijna onmogelijk als ze niet mee willen werken. Eenmaal gevangen kon ik met pijn en moeite zijn luier verschonen, tandjes poetsen en aankleden. Nu nog zijn schoentjes…. En weg was ie! Ik probeer mijn geduld te bewaren en bedacht mij dat ik het me zelf moeilijk kan maken maar ging toch voor de makkelijkste oplossing: dreigen… Als je nu niet naar beneden komt mag je vanmiddag geen film kijken….
NEE… hoorde ik en dit houdt dus in dat het dreigen niet heeft gewerkt.
Tellen? 1, 2, 2 en half,  2 driekwart…. 3. Ok genoeg, dan toch maar het gevecht aan gaan want intussen kan ik niet zoals gepland de boodschappen in de ochtend doen!
Onder de arm nam ik hem mee naar beneden om zijn schoenen en jas aan te doen. Hij is het er natuurlijk totaal niet mee eens maar na wat gegil en gehuil geeft hij de strijd op en gaat hij mee: YESSS 1-0 voor mama…

Zweet op mijn rug maar we zitten dan eindelijk in de auto! Intussen dan wel ruim 3 kwartier later dan ik gepland had. Ik stuurde mijn vriendin een berichtje met de melding dat ik later was… halverwege dat ik onderweg was bedacht ik mij dat met de houding die Brooklyn nu heeft het geen zin heeft om er voor boodschappen te gaan doen, en besluit daarom even een koekje voor bij de thee te halen ,een kleinigheidje voor mijn vriendin, dit omdat ze herstellende is van een zware operatie. Gelukkig ging het zonder gegil en geschreeuw maar vlekkeloos kon ik het kleine uitstapje nou niet noemen.

We kwamen bij mijn vriendin aan het ik nam haar gezellig mee naar mijn huis om daar thee te drinken. Eenmaal thuis gedroeg Brooklyn zich netjes wat me dus echt mee viel. Een paar uur later besloten we dat ik mijn vriendin weer naar haar huis zou breng, ook besloot ik voor mij zelf dat we dan daarna boodschappen gingen doen. Ik moest nog een cadeautje kopen voor het zoontje van een andere vriendin dus misschien dat dit ook wel paste in mijn planning…

Strijd 2 doet zich voor, hij wil weer niet naar beneden komen maar na wat wachten en geduld besloot hij zelf om toch mee te werken en brachten we mijn vriendin weg. Eenmaal onderweg naar de supermarkt bedacht ik me of ik nog iets vergeten was op mijn lijstje te zetten. Ik moest veel boodschappen doen en dit lied ik ook weten aan Brooklyn.

IK WIL EEN KLEIN KARRETJE…. Schreeuwde hij uit.

Ik maakte duidelijk dat dit niet ging gebeuren want mama moest veel boodschappen doen, en dat past niet in een klein karretje. Hij weigerde om te gaan zitten dus na geduld had ik besloten om hem dan maar in de grote deel van de wagen te zetten. Werkelijk waar, de hele winkel kon zijn gegil horen. Tuurlijk krijg je blikken naar je geworpen die 2 kanten zou kunnen hebben. Is die blik medeleven voor mij of voor Brooklyn?

Ik weigerde om hem zijn zin te geven… dus liep ik zonder te blozen door de winkel om al mijn boodschappen te halen. Dik een half uur later kreeg ik hem rustiger en besloot hij om toch in het karretje te gaan zitten. Een vrouw keek naar mij en ik maakte de opmerking: 2-0 voor mama vandaag! Ze lacht naar mij en snapt wat ik bedoelde! Gelukkig zijn er dus mensen die snappen dat een kind die zo aan het gillen is, simpel zijn zin niet krijgt!

Bij de bakkersafdeling vroeg de medewerkster of Brooklyn een krentenbol mocht want hij is zo lief… ik zei haar dat hij dat mocht. Je hebt hem zeker net niet gehoord? zei ik haar daarna, Ze lacht naar me en vroeg aan mij of het echt waar was dat Brooklyn dat kindje was die verderop in de winkel zo aan het gillen was. Ik knikte en ze moest lachen.

Ik vraag me ook nu af hoe ik had gereageerd als ik een nare opmerking had gehad…. Ik denk dat ik zoiets had gezegd van: wilt u dat hij later een verwend kreng wordt? Ik niet in ieder geval… Eenmaal alle boodschappen in de auto, reed ik naar huis… en besloot dat vandaag klaar was.

En dat cadeautje die ik moest kopen voor dat zoontje van een vriendin? Dat bestel ik maar via bol.com….

Lief,Mandy